I Believe, I Can Fly. Rozdział 9.

*Perspektywa Patrycji*
Obudziłam się. Siedziałam na krześle. Chciałam wstać ale byłam przywiązana. Kark mnie bolał od tej pozycji. Zaczęłam się oglądać. Byłam w jakiejś piwnicy. Byłam nawet duża. Szukałam drzwi. Na schodach siedział jakiś chłopak. Przyglądał mi się. Gdy spojrzałam mu w oczy on krzyknął do kogoś za drzwiami, żeby zawołali jakiegoś Kevina. Wszedł jakiś mężczyzna ok. 18 lat. Przypuszczam, że to ten wielki Kevin. Wczoraj jednak go w samochodzie gdy mnie "porwano". Odwrócił się od chłopaka i spojrzał na mnie.

-Mógł byś przećwiczyć porywanie bo niezbyt ci to wychodzi. -Zaczęłam się trochę z niego nabijać.

Podszedł do mnie i nachylił się.

-Kotku uważaj sobie nie jestem nim. Nie dam sobą pomiatać.

-Stary dobrze się czujesz? Jaki On!

-Nie rób sobie jaj nie mam czasu. Gdzie twój kolega?

-Nic ci nie powiem bo nic nie wiem!- Wystawiłam chłopakowi język. No dobra tutaj przesadziłam.

-JAK CIE SZCZELE TO CI SIĘ PRZYPOMNI! -Już podnosił rękę aby mnie uderzyć, a ja już odwróciłam twarz.

-Braciszku jeszcze się przyda, a nawet coś przypomni. -Uśmiechnął się do niego i usiadł na łóżku obok mnie.

-Racja. -Wyprostował się  i wyszedł.

Brat niejakiego "Kevina". Leżał i przyglądał mi się. Odwróciłam wzrok i zrobiłam nie jakie "yhh".

Ręce mi zdrętwiały więc zaczęłam poruszać palcami. A on co?! Siedział i się śmiał ze mnie. Heloł! Ja tu jestem! Zamknęłam oczy. Usłyszałam jak wstaje. Poczułam, że mogę poruszać rękoma.  Otworzyłam oczy i...

Odsunął się ode mnie na bezpieczną odległość.

-Dziękuję. -Powiedziałam pod nosem, ale usłyszał.

-No kurw*a. Nie po to ją związałem. Czy tylko ja tu myślę.

-Wracając do rozmowy. Nie kumam o co kaman o Oskara? Bo nie nadążam?

-Jaki Oskar?! Jesteś Kami. Kumpela Nialla Horana.

-Yyy. Patrycja. Znam tylko jego z widoku i z 2 słów zamienionych z nim.

-Mam jedno pytanie?! Czy wy nawet porwać jednej osoby nie umiecie. -Odwrócił się do drzwi i patrzył na chłopaków, którzy stali na schodach.

-A nie mówiłam.

-Przepraszam cię nie wiedziałem, że mój brat ma takich idiotów i paczce. Posłał bym swoich ludzi. -Odparł kasztano włosy. -Odwiozę cie do domu. Bo może jeszcze pomylą ulice.

Zaczęłam się śmiać razem z chłopakiem, a oni mieli miny nie z tego świata. Chłopak pozbierał moje rzeczy i pomógł mi wstać bo miałam całe nogi w siniakach przez ich wciąganie do samochodu i jazdę. Brunet pomógł mi dojść do samochodu "umieścił" mnie na miejscu pasażera w chyba swoim samochodzie.

Sam okrążył samochód i do niego wsiadł. Jechaliśmy jakąś minutę w ciszy w końcu nie wytrzymał.

-Jestem Hubert Salvatore, a pani?

-Ms Patrycja Gilbert.

-To dla mnie zaszczyt.

*Parę minut później.*

Dobrze się nam gadało. Dałam swój numer "porywaczowi". W pewnym sensie powinnam się jego bać. W końcu chciał porwać jakąś dziewczynę. Pożegnałam się z nim i weszłam do domu. Wszyscy mieli w oczach łzy. Po chwili rzucili mi się na szyję. Bez pytań się nie obyło. Powiedziałam, że jestem zbyt zmęczona. Pobiegłam do pokoju szybko umyłam się, przebrałam i poszłam spać. Ten dzień nie był pokręcony on był jak z filmu głupi i głupszy. Nie ważne. Po prostu usnęłam.

_________________________________________________________

/Paro