I Believe, I Can Fly. Rozdział 10.

Wstałam o 10.00. Nikt mnie nie obudził dziwne. Nakarmiłam świnki morskie bo nikt nie raczył się ruszyć i dać im jeść. Zeszłam na dół. Nikogo chyba nie ma w domu. Weszłam do kuchni zjadłam tosta. Na szybko zrobionego. Poszłam się ubrać:

Wyszłam z psem na spacer do parku. Bawiłam się z Różą i poszłam coś zjeść. Jak zawsze normalnie drugiego śniadania nie można zeżreć. A po ludzku mówiąc ktoś na mnie wpadł. Czuć od niego alkohol na kilometr. A tu kto?! Niall Horan, we własnej osobie. Wiedziałam, że chłopaki lubią wypić ale tyle!!! Przesada. No i co teraz mam z nim zrobić?! Chłopaków nigdzie nie ma. Yhh... Muszę go wsiąść ze sobą. Przyszłam z chłopakiem i oczywiście psem do domu. Położyłam Blondasa na sofie i poszłam po wodę. Gdy wróciłam on spał. Jak z dzieckiem. Włączyłam telewizor po cichu i oglądałam pierwsze lepsze filmy. Znowu byłam sama z zwierzakami chyba, że liczyć tego "placka". Minęło 5 godzin, a on nic. Wzięłam kubek z wodą i wylałam mu prosto ma głowę. I co naglę się obudził normalnie magic (magia) wstał na nogi! Nawet nie usiadł. Zaczął się drzeć "Harry fiuci*e.", "idioto", itp. Harry na prawdę?! Mnie porównywać do niego! Do tego ćpuna! Chłopak wreszcie się ogarnął i raczył otworzyć oczy. Gdy zobaczył mnie na sofie z kubkiem zatkało go i sparaliżowało. Nie wiedział co powiedzieć. Szczerze ja też.

-Aha.- Tylko tyle byłam w stanie powiedzieć.

-Sory ja. Yyy myślałem. Yyy że to Harry. Moja głowa. Co ja tu robię??-Chłopak złapał się za głowę.

-Możliwe, że cię boli bo wpadłeś na mnie, a tu się znalazłeś bo cię tu przyprowadziłam.

-A czemu wyszedłem z domu?

-A co ja wróżka chrzestna?!

-Jak byś była miła to może.

-Słucham? Ja cię do mojego domu przyprowadzam, żebyś się nie zabił jeszcze, a ty co jeszcze mi wytykasz nie wiadomo co?!-Teraz to przesadził.

-Sory. Boże co za dziewczyna.-Tak sobie myślę jadę własnemu idolowi, zamiast na niego napaść i porwać, i...

-Sory, ale sory nie przyjmuję. Zmień słownik.-Czekam proszę o jedno słowo "przepraszam".

-Odwal się  jak ci coś nie pasi.

-No jasne powinni ciebie porwać , a nie mnie i zabić na miejscu!

-Jakie porwanie o czym ty...

Coś tam jeszcze gadał ale nie słuchałam poszłam do pokoju i trzasnęłam jak najgłośniej się dało. Położyłam się na łóżku i zaczęłam myśleć. Po co go tu przyprowadziłam. Czemu go faworyzuję z 1D. I czemu Harrego? Z moich myśli wyrwał mnie mój pies. Drapał do drzwi. Nie chciało mi się wstawać, żeby jej otworzyć (leżałam na łóżku). Nagle usłyszałam jak paznokietki u łapek psa uderzają (oddają specjalny dźwięk). Wskoczyła na łóżko i liznęła mnie w rękę. Łoł stop, stop, stop jak ona tu... Aha no tak on jest wciąż w naszym domu. Zamknęłam oczy i wstałam z łóżka. Otworzyłam oczy, a on stał tylko lub mniej niż tylko 5 cm. Uśmiechał się jak dziecko, spojrzałam do góry (bo byłam niższa od niego) by spojrzeć w jego oczy. Były pełne pożądania co nie trochę obrzydzało. Nie wiem czemu był jednym z najważniejszych osób w moim życiu, nawet wtedy gdy go nie znałam.

-Przepraszam.-Powiedział pod nosem, żebym chyba nie usłyszała ale nie mogłam się powstrzymać.

-Ja też. To też moja wina.

W pewnym momencie Irish boy "poślizgnął się" i jego oczy były na moich ustach i nie wiem czemu ale moje oczy też się skusiły. I... Ale... Może...

_________________________________

/Paro

Sory ale to nie moja wina, że pewien inteligent udostępnił mój początek rozdziału.